Posted by admin as See to Write
เขียนโดย Cotton 
ความรักของบุพการีนั้นยิ่งใหญ่เหนืออื่นใด
เราต่างก็รู้ จนคิดว่าเป็นความเคยชิน
ทว่าเราเคยถามตัวเองไหมว่า
เราได้ตระหนักในความรักนั้นบ้างหรือเปล่า?
『東京タワー オカンとボクと、時々、オトン』

ภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่องนี้สร้างจากวรรณกรรมขายดีโดย Lily Franky ซึ่งเป็นนามปากกาของ Masaya Nakagawa กับเรื่องราวความสัมพันธ์ของเขากับแม่ซึ่งแยกทางกับพ่อ โดยทั้งชีวิตแม่ของเขานั้นทำเพื่อลูกชายคนเดียว หากแต่ว่าเขาเองก็ทำตัวเป็นคนไม่เอาไหน
ฉันเองก็เหมือนจะเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้มาบ้าง แต่ก็ไม่ชัดเจนสักเท่าไร จนได้มาเห็นตัวอย่างหนังเมื่อไปดูเรื่อง Always 2 แค่ตัวอย่างหนังก็เกือบจะร้องไห้แล้วสำหรับคนบ่อน้ำตาตื้นอย่างฉัน ตัวอย่างหนังก็บอกอะไรหลายๆอย่างให้รู้ได้ว่าเราน่าจะต้องเจอกับเรื่องราวอย่างไร ฉันเองก็กลัวว่าจะเจอกับฉากพวกบีบคั้นกะเอาให้ร้องไห้แบบส่งอารมณ์จนสุดๆ อย่างไรก็ตามหลังจากที่ได้ชมแล้วก็พบว่าตัวเองสามารถน้ำตาไหลออกมาได้ในฉากบางฉากที่ไม่มีบทพูดแม้แต่คำเดียว
หนังดำเนินเรื่องมุ่งเน้นถึงความสัมพันธ์ของแม่และลูกชาย ตั้งแต่ยังเยาว์วัยจนเติบใหญ่ การแสดงของผู้ที่รับบทเป็นแม่ตอนสาว Yayako Uchida กับคุณแม่ตอนอายุมาก Kirin Kiki นั้นสอดประสานจนแทบจะเรียกว่าเป็นคนคนเดียวกันเลย (ข้อที่ได้เปรียบอย่างหนึ่งคือ คุณ Yayako นั้นเป็นลูกสาวแท้ๆของคุณ Kirin เค้าหน้าของทั้งคู่จึงคล้ายกัน)
สิ่งที่สัมผัสได้จากหนังเรื่องนี้คือความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดของผู้เป็นบุพการี เราอาจคิดว่า พ่อ-แม่ ก็ต้องรักเราเพราะเราคือลูก มันเป็นความจริงแท้แน่นอนจนบางทีเราอาจลืมที่จะสำนึกในบุญคุณ ลืมตระหนักในความรักนั้น เราอาจละเลยไม่ใส่ใจในสิ่งที่ท่านทำให้ แล้วถ้าช่วงเวลาที่เราจะอยู่กับท่านหายไปล่ะ อย่างไม่มีวันย้อนคืน เราจะทำอย่างไรที่เราจะไม่เสียใจ ไม่เสียดายช่วงเวลานั้นๆ บางทีเราควรจะใช้วันเวลาเหล่านั้นให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ใช่หรือไม่
* ฉันคงไม่สามารถบอกใครต่อใครได้ว่า ต้องไปดู ไม่ควรพลาดภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่บอกได้ก็คือ ฉันรู้สึกดีใจที่ได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้และเมื่อออกจากโรงหนังแล้ว ฉันก็อยากให้น้องชาย หรือเพื่อนสนิท หรือคนรู้จักได้มีโอกาสดูนั่นเอง เผื่อว่าพวกเขาอาจจะได้ตระหนักถึงคุณค่าของช่วงเวลาจากคนที่รักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข
Tokyo ni mo Attanda เพลงประกอบภาพยนตร์โดย Fukuyama Masaharu เพราะมากๆ
* Tokyo Tower - รักยิ่งใหญ่ หัวใจให้เธอ | เครือ Apex | House RCA
21 Responses
sill cinnamon (cant login)
April 27th, 2008 at 4:02 pm
1“เผื่อว่าพวกเขาอาจจะได้ตระหนักถึงคุณค่าของช่วงเวลาจากคนที่รักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข”
ประโยคสุดท้ายเนี้ยแหละที่ทำให้ไม่ไปดูตั้งแต่แรก เพราะแค่ที่ดูตัวอย่างหนังก็จะบ้าตายแล้ว ถ้าไปดูหนังต้องร้องไห้ตาบวมแน่ๆ อ่ะ
สำหรับคนที่อยู่กับแม่แค่สองคน แค่ตัวอย่างหนังก็รับไม่ได้แล้ว (รับตัวเองไม่ได้นะ)
เรื่องนี้ยังตัดใจไม่ดูได้นะ (อยากดูแต่กลัวร้องไห้โอเวอร์) แต่สี่แพร่งนี่สิ ทำไงดี ยังตัดใจไม่ได้เลย (อยากดูแต่กลัวหัวใจวายตายตอนกลับมาอยู่ห้องคนเดียว)
PatSonic|Com
April 27th, 2008 at 6:40 pm
2เห็นตัวอย่างหนังเรื่องนี้เหมือนกัน ก็ยังคิดๆ อยู่ว่าจะเอายังไง เพราะว่า ไม่มีเวลาไปดูหนังได้ทุกเรื่องนี่สิ แถมก็เพิ่งพาแฟนไปดูหนังญี่ปุ่นด้วยกันมา โดนบ่นอยู่บ่อยๆ ว่าชอบพาไปดูหนังเศร้าๆ แถมทุกเรื่องของหนังญี่ปุ่นที่ฉายในไทย ก็เป็นแบบนั้นเสียหมดด้วยดิ
jui
April 27th, 2008 at 8:38 pm
3เราไปดูมาวันเสาร์ น้ำตาไม่ไหลแต่รู้สึกจุกมาก ดูจบแล้วอึ้งรู้สึกเหมือนตัวเองลดเล็กลงจนกลายเป็นฝุ่น ขับรถไป party บ้านเพื่อนต่อ พวกมันงงว่าทำไมวันนี้เงียบๆ ซึมๆ หนังดีมากนะ
EscRiBiTioNiSt®
April 28th, 2008 at 12:23 pm
4แง……. แค่ไตเติล ก็น้ำตาหยดแหมะๆ T_T
เดี๋ยวพาแม่ไปดูดีกว่า ฮี่ฮี่
udom
April 28th, 2008 at 5:21 pm
5เ้อ้อ สองคนละที่ว่าหนังดี เสาร์นี้คงได้เสียเงินแน่เลย
pla
April 28th, 2008 at 9:55 pm
6ขอความข้างบนใช่เลย เมื่อวานนี้เพิ่งคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กับพี่สาว แต่คุยเกี่ยวกับคนอื่น หนังเรื่องนี้เชื่อว่าดูแล้วน้ำตาเล็ดแน่ๆ หนังชิวิตญี่ปุ่น ส่วนใหญ่ดูแล้วน้ำตาจะไหลแถบทุกเรื่อง ยิ่งเกี่ยวกับคนแก่ คนเป็นแม่ เป็นยาย เคยดูอยู่เรื่องจำไม่ได้แล้วคุณฝ้ายอาจจะรู้ เป็นหนังเกาหลี หนังซันแดนซ์ เกี่ยวกับยายที่อยู่บ้านนอก และ หลานที่แม่มาฝากให้ยายเลี้ยงจากในเมือง เศร้ามากเลยอ่ะ ดูแล้วคิดถึงยาย T_T โฮ้ๆๆๆ
Cotton
April 29th, 2008 at 9:28 am
7Sill Cinnamon:
ยังไงเราก็ว่าเธอควรไปดู
Patsonic|Com
เรื่องนี้เศร้าแบบซึ้ง ไม่ใช่เศร้ารันทดอะค่ะ
jui
เราก็ไปดูมาเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา รอบเดียวกันไหมเนี่ย เราดูรอบ 15.00 แหละ
Esc.
ดูแล้ว มาคุยกันนะคะ
udom
ดูแล้ว มาคุยกันนะคะ
pla

ที่คุณปลาว่ามา หนังเกาหลีเรื่องนั้นน่าจะชื่อ The Way Home เรื่องนี้เราก็ดูค่ะ
jui
April 29th, 2008 at 11:32 am
8เราดูที่ house นะ ชอบมาก ใกล้บ้าน และคนไม่เยอะ ไม่วุ่นวาย สามารถนั่งๆนอนๆ อ่านหนังสือ ฟังเพลง ได้อย่างไม่น่าเกลียด
udom
April 29th, 2008 at 1:25 pm
9เรื่อง The Way Home นี่ดีอีกเช่นกัน ดูแล้วน้ำตาซึมเลยนะฮะ
cotton
ได้ฮะ ได้ยลแล้วจะมาคุยแน่นอน
Pla
April 29th, 2008 at 10:46 pm
10ใช่ๆ เดอะ เวย์ โฮม โห้เรื่องนี้ดูสองครั้งน้ำตารินสองครั้งเลย แรกๆเกลียดเด็ก แต่ดูๆไปแล้วมันชีวิตจริงๆมากๆ นึกถึงตอนเด็กๆ เราก็นิสัยไม่ดีกับยาย ตอนนี้รักยายมากเลย อ้าวแล้วมาบอกอะไรที่นี่
a h a m
April 30th, 2008 at 7:49 pm
11มาขอยืนยันอีกคนครับ
ว่าหนังดีมาก
และโดยส่วนตัวแล้ว ผมก็ไม่คัดค้านเลยครับ ที่เรื่องนี้แย่งรางวัลไปจากAlways 2 ได้
ปกติผมเป็นคนบ่อน้ำตาลึกมาก
มีหนังน้อยเรื่องมาก ที่จะทำให้ผมน้ำตาปริ่มได้
แต่เรื่องนี้ ไม่เพียงแค่นั้น
ผมสารภาพเลยครับ
ว่าทำผมน้ำตาไหลอาบแก้มT^T
ชอบมากๆครับ
ถึงจะร้องไห้
แต่ไม่ได้ร้องด้วยความเศร้า
น้ำตาผมไหลออกมาด้วยความรัก
และความจริงที่ว่า ความรักที่แม่มีต่อลูก มันบริสุทธิ์เพียงใด
(หลายๆฉากมันค่อนข้างโดนชัวิตจริงด้วยแหละครับ เหอๆ)
ดูจบแล้วผมรู้สึกว่า
อยากบอกต่อ
อยากให้คนได้มาดูหนังเรื่องนี้กันเยอะๆเลยครับ
ใครว่างๆก็หาโอกาสไปดูกันนะครับ
ผมก็ไปดูที่ house มาเหมือนกันเลยครับ ชอบที่นี่มาก สบายยยย~~
แหะๆ
ลืมบอก
เพิ่งเคยเข้ามาที่นี่ครั้งแรกอ่ะครับ
ผมลองเอาชื่อหนังเข้าgoogleดู แล้วก็มาเจอเว็บนี้
แล้วก็มาเชียร์ให้ไปดูหนังซะเลย*0*
Cotton
May 2nd, 2008 at 7:20 am
12jui
อ่อ งั้นดูกันคนละที่ เราดูที่ลิโด เรายังไม่เคยไปเยือน house เลย เพราะไกลบ้าน ไปลำบากนิดนึง
udom
รอคุยกันจ้า
Pla
มาบอกที่นี่ก็ได้ค่า
a h a m
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ที่แวะมาคุยกัน แล้วมาเชียร์ให้ดูหนังเรื่องนี้ด้วย
สำหรับฉันซึ่งเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายเนี่ย เรียกว่าร้องไปหลายตอนแบบว่าพยายามไม่สะอื้นออกมาดังๆ
จริงๆ บางฉากที่น้ำตาไหลออกมา ก็ไม่ได้เป็นฉากที่เขาจะมาบิลท์ให้เราต้องร้องหรอก
แต่ว่าด้วยการแสดงออกมาทางสายตาของตัวละครทั้งๆที่ไม่มีบทพูดสักบทในบางฉาก
ฉันก็น้ำตาไหลออกมาได้ซะอย่างนั้น
เป็นหนังที่ดีที่อยากให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ของเราได้ไปดูอะค่ะ ^^
SahutSa
May 2nd, 2008 at 5:14 pm
13ชอบมาก ไปดูมา น้ำตาเกือบไหลแน่ะครับ
ยืนยันว่าน่าไปดูครับ
udom
May 14th, 2008 at 1:38 pm
14ไปดูมาแล้วครับ เราไม่ถึงกับร้องไห้นะ แต่น้ำตารื้นๆ ในบางฉาก เช่น ฉากม่าคุงจากแม่มาเรียนศิลปะที่โตเกียว ดูแล้วคิดถึงแม่เลยนะ อาจจะเพราะมันใกล้เคียงชีวิตเราอยู่บ้าง คงไปดูซ้ำอีกรอบนะ เพราะรอบแรกเข้าไปดูในสภาพมึนๆ นิดหน่อย
ดูแล้วนึกไปถึงหนังญี่ปุ่นเรื่อง The Village Album ขึ้นมา เพราะเรื่องนั้นก็พูดถึงความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว แต่เปลี่ยนเป็นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกแทน
Cotton
May 15th, 2008 at 6:10 am
15SahutSa
ขอบคุณที่มาช่วยยืนยันค่ะ
udom
เรื่อง the village album เนี่ย คิดว่าตัวฉันมี ดีวีดี แล้วนะ แต่ว่ายังไม่ได้ดูเลย ทีนี้พอมาค้นๆดูอีกที กลับพบว่าไม่มีดีวีดี หรือหายไปไหนแล้วหว่า เรื่องนี้ก็อยากดูค่ะ แต่ตอนเข้าโรงหนัง ไม่ได้ไปดูเลยตั้งใจจะซื้อดีวีดีดู
udom
May 15th, 2008 at 1:03 pm
16ขอให้หาเจอนะ จะได้ไม่เสียเงินซ้ำน่ะ …
green
May 24th, 2008 at 4:16 am
17เจอที่นี่โดยบังเอิญ…เพียงเพราะอยากหาเพลงประกอบหนังเรื่องนี้
ก็เลยได้มาโผล่ที่นี่โดยบังเอิญ…ที่นี่มีคนประเภทเดียวกันที่คุยกัน
น่ายินดีจริงๆ…ขออนุญาติเข้ามาเป็นเพื่อนใหม่เพิ่มอีกคนได้ไหม๊
เพิ่งนั่งดูหนังเรื่องนี้จบ…ทำให้นึกถึงอะไรหลายๆอย่าง…ประทับใจ
ความเป็นแม่…และเมื่อมองคนเป็นลูกแล้วก็บังเอิญเหลือเกินว่า..
บางช่วงชีวิตนั้น…เหมือนกับเราเลย และก็คงผ่านอะไรๆมาคล้ายๆ
มันเหมือนกับว่า…เรื่องราวของเราก็ลงไปอยู่ในหนังเรื่องนี้ด้วย
สิ่งที่ทำให้รู้สึกมากที่สุดคงจะเป็นการท่หนังเรื่องนี้ทำให้คิดถึงแม่
อยากรู้และอยากสัมผัส…แม่ผู้ซึ่งจากไปนานแสนนาน…
ดูหนังเรื่องนี้แล้ว…มีพลังงานเพิ่มขึ้นเยอะเลย…พร้อมที่จะลุยงาน
และใช้ชีวิตอย่างดีที่สุด…ต่อไป
Cotton
May 24th, 2008 at 2:04 pm
18green
ขอบคุณที่แวะมาอ่านแล้วทิ้งความเห็นไว้ด้วยค่ะ
ยินดีที่ชอบเรื่องนี้เช่นกัน
บางครั้งการดูหนังดีๆสักเรื่องก็เติมพลังให้กับเรา
อาจจะเป็นพลังชีวิต หรือพลังทางความคิด
green
May 25th, 2008 at 5:18 am
19ยังไม่ค่อยได้เปิดอ่านหน้าอื่นๆของที่นี่มากเท่าที่ควร
ก็เลยยังไม่รู้ว่า…ที่นี่แนะนำหนังเรื่องอะไรไปแล้วบ้าง
ถ้ามีเวลาว่าง…หรือช่วงพักสายตา…คงจะขออนุญาติ
ตามอ่านหน้าเก่าๆของที่นี่หน่อยนะ…
พลาดหนังเรื่อง Alway2 น่ะ…ไม่ทราบว่าใครๆแถวๆนี้
ได้ดูกันไหม๊ดูภาคแรกไปแล้ว แต่ว่าช่วงที่หนังยังอยู่ก็ยุ่ง
จนไม่มีเวลาไปดู…สิ่งที่ทำได้ก็แค่หาแผ่นมาดูที่บ้าน…
เท่านั้นเอง…อยากทราบว่าเค้ามีแผ่นขายไหม๊ รู้สึกอยากดู
มากๆ…ส่วนหนังที่ชอบน่ะมักจะฉายในเครือ Apex น่ะ
อย่างเช่น My Bluebery Night, Once เป็นต้น
ช่วยยืนยันอีกทีว่า…การดูหนังดีดีซักเรื่องนั้นช่วยเติมพลัง
ให้เราได้…แม้บางครั้งหนังเรื่องนั้นอาจจะเศร้าและไม่สมหวัง
แต่กลับมีแรงกระตุ้นความรู้สึกบางอย่าง…ได้อย่าง
น่าประหลาดใจ…
Wudt
September 19th, 2008 at 5:54 pm
20อาจจะช้าไปสักนิดนึงนะครับสำหรับการ post ข้อความในครั้งนี้
แต่หนังเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ผมประทับมากเช่นเดียวกันกับทุกคนในที่นี้
และไม่รู้เหตุดลใจอันใด วันนี้ผมคิดถึงหนังเรื่องนี้มากจนต้องมา search เน็ท
หาซาวด์แทร็กฟัง หาบทความเรื่องนี้อ่านให้หายคิดถึง
ยังไงก็ขอขอบคุณเจ้าของบล็อคนะครับที่เก็บความทรงจำดีๆ นี้ไว้
ให้ทุกคนที่รักหนังเรื่องนี้สามารถกลับมาดูอีกครั้งยามคิดถึงครับ
ขอบคุณจริงๆ ครับ :)
โตเกียวทาวเวอร์ แม่กับผม และพ่อในบางครั้งคราว | กลิ่นริษยา by ::: Completely Disappear :::
May 17th, 2009 at 4:52 pm
21[…] 『東京タワー オカンとボクと、時々、オトン』 […]
RSS feed for comments on this post · TrackBack URI
say what you want
Featured Entries
IU 아이유
หินตา หินยาย ทิงนองนอย และ หมาสมัยใหม่ [Moderndog]
Categories
::: Completely Disappear ::: is proudly powered by WordPress - Ice Loopz - Wordpress Themes