เขียนโดย Sill Cinnamon

เวลาดูการแสดงสดของ Take That ยุครีเทิร์น จะเห็นว่าไมโครโฟนของทั้งสี่หนุ่มจะมีแทบสีที่บ่งบอกความเป็นเจ้าของแตกต่างกันออกไป คือ แดง เหลือง เขียว และน้ำเงิน จนทำเอาเราอดคิดไปถึงพวกขบวนการมนุษย์ไฟฟ้าห้าสี บรรดาพาวเวอร์เรนเจอร์ทั้งหลายที่เคยดูตอนเด็กๆ ไม่ได้ พอมานั่งนึกดีๆ เรื่องราวของพวกเขา รวมไปถึงบุคลิกส่วนตัวดันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คล้ายคลึงกับจักรวาลเรนเจอร์อยู่ไม่น้อย เริ่มจาก Gary Barlow เรนเจอร์แดงผู้นำกลุ่มที่แกร่งกล้าเชื่อมั่นในตัวเองสูง Howard Donald เรนเจอร์เขียว พี่ใหญ่ผู้โอบอ้อมอารี เสียสละ Jason Orange เรนเจอร์ฟ้าเจ้าความคิด มันสมองของกลุ่ม Mark Owen เรนเจอร์เหลืองที่ร่าเริงแจ่มใส เป็นที่รักของทุกคน และสุดท้ายอดีตสมาชิกอย่าง Robbie Williams เรนเจอร์ชมพู น้องน้อยขี้เล่น ที่อ่อนไหวและเปราะบางของกลุ่ม

ท่าแปลงร่างของ Take-That Ranger มือหนึ่งกำไว้ที่ใต้คาง อีกมือกางออกยกสูง 45 องศา หันหน้ามองมือสูง กระโดดออกข้าง แล้วร้อง “…Sure So Sure…”

ปกติตามท้องเรื่อง พวกพระเอกของเราจะถูกดึงมาจากคนละทิศทางเพื่อมารวมตัวกันเป็นขบวนการและเริ่มทำงานปกป้องโลก (ในที่นี้ด้วยเสียงเพลง) ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนนับตั้งแต่เริ่มงานแบบตั้งไข่ในบาร์เกย์ไปจนมี World Tour เป็นของตัวเองได้ ชาวโลกเริ่มมองพวกเขาด้วยสายตาที่ชื่นชมกับการทำหน้าที่อย่างเข้มแข็ง ถึงจะมีหลายคนที่มองด้วยสายตาเคลือบแคลงในความสามารถ หรือสงสัยในสิ่งที่พวกเขาทำ แต่พวกพระเอกก็มักจะไม่ใส่ใจ พวกเขาหลงระเริงไปกับชัยชนะที่ได้รับครั้งแล้วครั้งเล่า โดยเฉพาะพระเอกหลักของเราอย่างแดงแกรี่ที่ตั้งหน้าตั้งตาพิชิตศัตรูด้วยการแต่งเพลงฮิตต่อเพลงฮิตเป็นอาวุธ สนามรบหลักคือเวทีคอนเสิร์ต ในเวลานั้นพวกเขากลายมาเป็นฮีโร่ขวัญใจของชาวโลก โดยที่กว่าจะรู้ตัวอีกทีหายนะของกลุ่มก็เริ่มคืบคลานเข้ามา

เพลงฮิตสุดท้ายที่แต่งด้วยแดงแกรี่กลายมาเป็นธีมหลักของขบวนการ
อันว่าด้วยเรื่องของความสำเร็จที่ไม่มีอะไรยั่งยืน
…Never pretend that this all real…we’re not invincible…we’re only people…
…อย่าแสแสร้งว่ามันคือความจริง…เราไม่ได้คงกระพัน…เราก็เป็นแค่คนเดินดินทั่วไป

สามัคคีคือพลัง คือคำขวัญสำคัญที่ควรจะยึดถือของขบวนการมนุษย์ไฟฟ้า เพราะสุดท้ายความเชื่อมั่นในตัวเองจนออกจะดื้อร้นของแดงแกรี่ก็นำมาซึ่งความร้าวฉานในกลุ่มตามธรรมเนียมของซีรี่ย์ขบวนการห้าสี ความขัดแย้งเริ่มเกิดขึ้นเมื่อชมพูร๊อบบี้เกิดอาการเบื่อหน่ายกับสิ่งที่ทำอยู่บวกกับความน้อยใจที่ผองเพื่อนโดยเฉพาะแดงแกรี่ไม่ใช้ความสำคัญจึงตัดสินใจที่จะสะบัดหน้าจากไป ขบวนการกู้โลกของเราเลยถึงการล้มสลายเมื่อสมาชิกที่เหลือต่างก็หมดกำลังใจที่จะสานต่อทั้งๆ ที่ชาวโลกก็ยังให้การสนับสนุนพวกเขาอย่างเต็มที่ ไม่วายที่พี่ใหญ่เขียวโฮเวิร์ดจะพยายามอ้อนวอนให้สู้ต่อเท่าไรก็ตาม ท้ายที่สุด Take-That Ranger ก็การอวสานกลายเป็นอดีตไปหลังจากต่อสู้มายาวนานถึง 6 ปี

ชมพูร็อบบี้เด็กเกินกว่าที่จะรับความกดดันที่ทับถมเข้ามาได้ และเมื่อไม่ได้รับการเยียวยาอย่างเหมาะสมจากคนรอบข้าง จากรักเลยกลายเป็นความผิดหวัง และสุดท้ายคือความโกรธแค้น เรื่องราวตอนนั้นถูกเปิดเผยครั้งแรกหลังจากสิบปีผ่านไป

(จบภาคแรก) ภาคจบกำลังจะตามมา